data-nosnippet>
Dragan Malešević Tapi ostao je upamćen kao jedna od najzagonetnijih i najintrigantnijih ličnosti devedesetih. Za jedne vrhunski slikar čija su djela navodno vrijedila i do 100.000 dolara, za druge talentovani falsifikator i saradnik ljudi s ruba zakona. Istina je, po običaju, ostala negdje između. 🎨
Rani dani i prvi „talenti“
Rođen 22. januara 1949. u Beogradu, Tapi je još kao dječak pokazivao snalažljivost. Stripove koje je otac donosio iz štamparije iznajmljivao je vršnjacima, a već u osnovnoj školi napravio je svoj prvi falsifikat – lažno ljekarsko opravdanje. Taj poriv da imitira, prepravlja i „popravlja stvarnost“ pratio ga je cijelog života.
Nadimak koji je postao sudbina
Iz mladalačkog inata počinje da preprodaje karte ispred bioskopa i Doma omladine, što mu donosi nadimak Tapi – ime koje će kasnije postati legenda. Ubrzo se upušta u ozbiljnije falsifikatorske poslove s voznim kartama, zbog čega završava i u zatvoru, ali kratko, kako je sam govorio.
Bezbednosno interesantan lik
Njegovi „uspjesi“ nisu prošli nezapaženo. Godinama je bio pod prismotrom, a kasnije se pričalo da je za Državnu bezbednost pravio lažne pasoše. Prema nekim izjavama, ti dokumenti su bili kvalitetniji od zvaničnih. Sve to dodatno je hranilo njegovu reputaciju čovjeka koji zna previše i može još više.
Slikarstvo kao poziv i sudbina
Ipak, Tapi je tvrdio da je slikarstvo njegova prava misija. Smatran je predstavnikom hiperrealizma, a njegove slike su, prema pričama, završavale u kabinetima moćnika širom svijeta. Vjerovao je i u reinkarnaciju, ubijeđen da je u prošlom životu bio flamanski slikar Van Dajk – ideja koja je dodatno oblikovala njegovu umjetničku opsesiju.
Noćni život i „Amadeus“
Beograđani ga pamte i kao menadžera kultne diskoteke „Amadeus“, zajedno sa Žikom Živcem i Željkom Ražnatovićem Arkanom. Mjesto je bilo simbol glamura tog vremena, ali je naglo zatvoreno, uz brojne nezvanične priče o kriminalu i pritiscima.
Templari, masoni i nove kontroverze
Krajem osamdesetih Tapi ulazi u svijet templara i masona, postaje visoki funkcioner i javno govori o njihovom djelovanju. To ga dodatno izlaže pritiscima i sukobima s državom i podzemljem, a problemi kulminiraju početkom 2000-ih.
Smrt koja je otvorila više pitanja nego odgovora
Preminuo je 29. oktobra 2002. tokom policijskog ispitivanja. Zvanično – infarkt. Nezvanično – sumnje nikada nisu utihnule. Sahranjen je po pravoslavnom obredu, ali uz masonske simbole, što je i simbolično za život pun kontrasta.
Legenda koja traje
Na njegovom grobu piše: „Bio jednom jedan Tapi.“ Možda najbolji opis čovjeka koji je živio više života u jednom – umjetnik, prevarant, mistik i legenda beogradskog asfalta. ✨